Ben kadınım

aslında çok değildi hayattan beklentilerim .biraz sevgi biraz huzur ve birde sağlık. çok erken başlamıştım yaşam kavgasına. her zorluk biraz yara bırakmıştı küçücük bedenimde. vazgeçmek yoktu karekterimde .acıya acıya büyüdüm yaralarımla birlikte.bir gün o yaralar kanamaya başladı. ve ben kanayan yaralarımın üstünü kapattım ellerimle dedim ya vazgeçmek yoktu karekterimde .acı çekerken gülmeyi öğrendim vede güldürmeyi;hatta en umutsuz anımda bile umut etmeyi öğrendim. başarmak arzusu güçlendirdi zaman zaman yorulan yüreğimi.aslında çok şey başardım .mutluyum bugün .kocaman bir sevgim biraz huzurum var sahip olamadığım tekşey sağlığım. okadar yorulmuşki bedenim artık nasıl savaşır bilemiyorum